Costa da Morte.
Somos de aquí.
«Nesta terra aprendes a observar antes de actuar,
a ter paciencia
e a valorar o que custa canseguir.»
Cando a xente pensa na Costa da Morte,
case sempre pensa no mar.
¿Ti en qué pensas?
Nas persoas.
Porque a mar explica a paisaxe ,
pero son as súas xentes as que explican este lugar.
Son xentes que aprenden a vivir
coa incerteza, que marcharon cando
fixo falta e sempre soñaron con volver…
Cando medras nesta terra aprendes
a observar antes de actuar, a ter
paciencia e a valorar o que custa conseguir.
Co paso de tempo esa maneira de entender a vida acabou formando parte de ne/ma.
Se tiñas tan claro que este era o teu lugar…
¿por qué marchaches?
Porque nesta terra hai moitas ventás mirando ao mar.
Sempre pensei que esas ventás invitan a mirar máis aló da liña do horizonte…
Marchei para abrir ventás no meu oficio.
Para observar, aprender e deixar que cada lugar fose cambiando un pouco a miña maneira de mirar o mundo.
E, curiosamente, canto máis aprendia fora, máis claro tiña que un día volvería aquí.
Porque había algo que só podía cobrar sentido contado desde o mau fogar.
Falamos dos lugares polos que pasaches.
Pero… ¿qué foi realmente a máis importante que trouxeches de volta?
Santiago
o oficio.
Asturias
novas técnicas.
Nova York velocidade
do mundo.
Perú
as cousas importantes,
necesitan tempo.
Creo que cada lugar me abriu unha ventá diferente.
Santiago abriu a do oficio.
Asturias ensinoume a valerme por min mesmo e descubrir novas técnicas.
Nova York ensinoume a velocidade coa que pode vivir o mundo.
Perú recordoume que as cousas importantes necesitan tempo.
Pero sobre todo foi alí onde coñecin a miña parella.
Se todos eses lugares me abriron ventás…
ela abriu unha porta.
A porta cara á familia.
Cara ao fogar.
E, co paso do tempo cara a ne/ma.
Despois de todo ese camiño…
¿cando sentiches que chegara o momento de abrir as portas de ne/ma?
Creo que ne/ma non naciu nun día concreto.
Foi tomando forma pouco a pouco.
Cada lugar deixou unha pegada . Cada persoa ensinoume algo. Cada etapa fixo que me preguntasse que clase de artesán quería ser.
O Covid obrigounos a parar e a volver mirar cara dentro. E, ás veces, cando todo se detémn, tamén aparece a oportunidade de empezar doutro xeito.
Entendemos que non queríamos abrir unha xoieria como as de sempre. Queríamos abrir un obradoiro vivo. Un lugar onde as persoas puideran entrar, descubrir o oficio, crear as súas propias pezas, transfromar outras cheas de historia e entender que unha xoia nace moito antes de chegar ás mans de quen a leva.
E así, case sen decatarnos, naceu ne/ma.
Despois de todo ese camiño…
¿cando sentiches que chegara o momento de abrir as portas de ne/ma?
Creo que ne/ma non naciu nun día concreto.
Foi tomando forma pouco a pouco.
Cada lugar deixou unha pegada . Cada persoa ensinoume algo. Cada etapa fixo que me preguntasse que clase de artesán quería ser.
O Covid obrigounos a parar e a volver mirar cara dentro. E, ás veces, cando todo se detémn, tamén aparece a oportunidade de empezar doutro xeito.
Entendemos que non queríamos abrir unha xoieria como as de sempre. Queríamos abrir un obradoiro vivo. Un lugar onde as persoas puideran entrar, descubrir o oficio, crear as súas propias pezas, transfromar outras cheas de historia e entender que unha xoia nace moito antes de chegar ás mans de quen a leva.
E así, case sen decatarnos, naceu ne/ma.
Esto é o que hai.
O que ven despois… xa depende de quen cruce esa porta.
Costa da Morte.
Somos de aquí.
«Nesta terra aprendes a observar antes de actuar,
a ter paciencia
e a valorar o que custa canseguir.»
Cando a xente pensa na Costa da Morte,
case sempre pensa no mar.
¿Ti en qué pensas?
Nas persoas.
Porque a mar explica a paisaxe ,
pero son as súas xentes as que explican este lugar.
Son xentes que aprenden a vivir
coa incerteza, que marcharon cando
fixo falta e sempre soñaron con volver…
Cando medras nesta terra aprendes
a observar antes de actuar, a ter
paciencia e a valorar o que custa conseguir.
Co paso de tempo esa maneira de entender a vida acabou formando parte de ne/ma.
Se tiñas tan claro que
este era o teu lugar…
¿por qué marchaches?
Porque nesta terra hai moitas ventás mirando ao mar.
Sempre pensei que esas ventás invitan a mirar máis aló da liña do horizonte…
Marchei para abrir ventás no meu oficio.
Para observar, aprender e deixar que cada lugar fose cambiando un pouco a miña maneira de mirar o mundo.
E, curiosamente, canto máis aprendia fora, máis claro tiña que un día volvería aquí.
Porque había algo que só podía cobrar sentido contado desde o meu fogar.
Falamos dos lugares polos que pasaches.
Pero… ¿qué foi realmente a máis importante que trouxeches de volta?
Santiago
o oficio.
Asturias
novas técnicas.
Nova York velocidade
do mundo.
Perú
as cousas importantes,
necesitan tempo.
Creo que cada lugar me abriu unha ventá diferente.
Santiago abriu a do oficio.
Asturias ensinoume a valerme por min mesmo e descubrir novas técnicas.
Nova York ensinoume a velocidade coa que pode vivir o mundo.
Perú recordoume que as cousas importantes necesitan tempo.
Pero sobre todo foi alí onde coñecin a miña parella.
Se todos eses lugares me abriron ventás…
ela abriu unha porta.
A porta cara á familia.
Cara ao fogar.
E, co paso do tempo cara a ne/ma.
Despois de todo ese camiño…
¿cando sentiches que chegara o momento de abrir as portas de ne/ma?
Creo que ne/ma non naciu nun día concreto.
Foi tomando forma pouco a pouco.
Cada lugar deixou unha pegada . Cada persoa ensinoume algo. Cada etapa fixo que me preguntase que clase de artesán quería ser.
O Covid obrigounos a parar e a volver mirar cara dentro. E, ás veces, cando todo se detén, tamén aparece a oportunidade de empezar doutro xeito.
Entendemos que non queríamos abrir unha xoieria como as de sempre.
Queríamos abrir un obradoiro vivo.
Un lugar onde as persoas puideran entrar, descubrir o oficio, crear as súas propias pezas, transfromar outras cheas de historia e entender que unha xoia nace moito antes de chegar ás mans de quen a leva.
E así, case sen decatarnos, naceu ne/ma.